Sobota, 18 Lipca

Księga Micheasza 2,1-5.

Biada tym, którzy planują nieprawość i obmyślają zło na swych łożach! Gdy świta poranek, wykonują je, bo jest ono w ich rękach.
Gdy pożądają pól, zagarniają je, gdy domów – to je zabierają; biorą w niewolę gospodarza wraz z jego domem, człowieka z jego dziedzictwem.
Przeto tak mówi Pan: «Oto Ja obmyślam dla tego plemienia niedolę, od której nie uchylicie karków i nie będziecie dumnie kroczyć, bo będzie to czas niedoli.
W owym dniu wygłoszą przeciw wam satyrę, podniosą wielki lament, mówiąc: „Jesteśmy ograbieni do szczętu!” Odmierzono sznurem dział mojego ludu, i nikt mu go nie zwrócił; pola nasze przydzielono grabieżcy.
Przeto nie będzie u was nikogo, kto by odmierzał sznurem dział w zgromadzeniu Pańskim».

Księga Psalmów 9(9B),1-2.3-4.7-8.14.

Dlaczego z dala stoisz, o Panie,
ukrywasz się w czasach ucisku,
gdy występny się pyszni, biedny jest w udręce
i ulega podstępom, które tamten uknuł?

Bo chełpi się grzesznik swą pożądliwością,
bluźni drapieżca i pogardza Panem.
Pyszniąc się mówi występny:
«Nie pomści, nie ma Boga».
Oto całe jego myślenie.

Usta jego pełne przekleństwa, zdrady i podstępu,
a pod jego językiem złość i krzywda.
Czai się w zasadzkach przy drogach
i zabija niewinnego z ukrycia,  
oczy jego wypatrują biedaka.

Ty to widzisz: i trud, i cierpienie,
patrzysz, by wziąć je w swoje ręce.
Tobie poleca się biedny,
Tyś opiekunem sieroty.

Ewangelia wg św. Mateusza 12,14-21.

Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić.
Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich.
Lecz im surowo zabronił, żeby Go nie ujawniali.
Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:
«Oto mój Sługa; którego wybrałem, Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie Prawo narodom.
Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu.
Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi.
W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą».

Tertulian

Bóg nie mógł żyć z ludźmi, nie przyjmując ludzkiego sposobu myślenia i reagowania. To dlatego zakrył welonem pokory blask swojego majestatu, którego słabość ludzka nie mogłaby znieść. To wszystko nie było Go godne, ale niezbędne dla człowieka i dlatego stawało się godne Boga, bo nic nie jest równie godne Boga co zbawienie człowieka. […]
Wszystko, co traci Bóg, zyskuje człowiek i dlatego wszelkie uniżenia, które Bóg wycierpiał, by być blisko nas, są sakramentami zbawienia dla człowieka. Bóg działał z ludźmi, aby człowiek nauczył się działać na boski sposób. Bóg zachowywał się jak równy z równym z człowiekiem, aby człowiek mógł działać na równej stopie z Bogiem. Bóg stał się małym, aby człowiek stał się wielkim.