Poniedziałek, 16 Marca

Księga Izajasza 65,17-21.

Tak mówi Pan: «Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą.
Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu – radość.
Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ani krzyku narzekania.
Nie będzie już w niej niemowlęcia, co miałoby żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat, będzie znakiem klątwy.
Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce».

Księga Psalmów 30(29),2.4.5-6.11-12a.13b.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś
i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie.
Panie, mój Boże,
z krainy umarłych wywołałeś moją duszę  
i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

Śpiewajcie psalm, wszyscy miłujący Pana
i pamiętajcie o Jego świętości.
Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę,
a Jego łaska przez całe życie.
Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele.

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną,
Panie, bądź moją pomocą.
Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament,
Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

Ewangelia wg św. Jana 4,43-54.

Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei.
Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie,
kiedy jednak przybył do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.
Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A w Kafarnaum mieszkał pewien urzędnik królewski, którego syn chorował.
Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on bowiem już umierający.
Jezus rzekł do niego: «Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie, nie uwierzycie».
Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».
Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł.
A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje.
Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka».
Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, o której Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.
Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Baldwin z Ford

„Żywe bowiem jest słowo Boże” (Hbr 4,12). Wszelka wielkość, siła i mądrość słowa Bożego – oto co tymi słowami apostoł ukazuje tym, którzy szukają Chrystusa, Słowa, mocy i mądrości Boga. To słowo było na początku u Ojca, wieczne z Nim (J 1,1). Zostało objawione w swoim czasie apostołom, oznajmione przez nich i pokornie przyjęte przez lud wierzących. […]
Żywe jest to słowo, któremu Ojciec pozwolił mieć życie w nim samym, jak On je posiada w sobie samym (J 5,26). Jest ono zatem nie tylko żywe, ale jest i życiem, jak jest napisane: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14,6). A ponieważ jest ono życiem, jest też żywe i ożywiające, skoro tak „jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia tych, których chce” (J 5,21). Jest ożywiające, kiedy wzywa Łazarza do opuszczenia grobu, mówiąc: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz !” (J 11,43). Kiedy to słowo jest głoszone, głos, który je wypowiada, rozbrzmiewa na zewnątrz z mocą, która, dostrzeżona wewnątrz, ożywia zmarłych i budząc wiarę, daje prawdziwych synów Abrahamowi (Mt 3,9). Tak, to słowo jest żywe, żywe w sercu Ojca, w ustach tego, który je głosi, w sercu tego, który wierzy i kocha.