Środa, 17 Czerwca

Druga Księga Królewska 2,1.6-14.

Kiedy Pan miał wśród wichru unieść Eliasza do nieba, szedł Eliasz z Elizeuszem z Gilgal.
Wtedy rzekł Eliasz do niego: «Zostań, proszę, tutaj, bo Pan posłał mnie aż do Jordanu». Elizeusz zaś odpowiedział: «Na życie Pana i na twoje życie: nie opuszczę cię!» I szli dalej razem.
A pięćdziesiąt osób z uczniów proroków poszło i stanęło z przeciwka, z dala, podczas gdy oni obydwaj przystanęli nad Jordanem.
Wtedy Eliasz zdjął swój płaszcz, zwinął go i uderzył wody, tak iż się rozdzieliły w obydwie strony. A oni we dwóch przeszli po suchym łożysku.
Eliasz rzekł do Elizeusza: «Żądaj, co mam ci uczynić, zanim wzięty będę od ciebie». Elizeusz zaś powiedział: «Niechby – proszę – dwie części twego ducha przeszły na mnie!»
On zaś odrzekł: «Trudnej rzeczy zażądałeś. Jeżeli mnie ujrzysz, jak wzięty będę od ciebie, spełni się twoje życzenie; jeśli zaś nie ujrzysz, nie spełni się».
Podczas gdy oni szli i rozmawiali, oto zjawił się wóz ognisty wraz z rumakami ognistymi i rozdzielił obydwóch: a Eliasz wśród wichru wstąpił do niebios.
Elizeusz zaś patrzał i wołał: «Ojcze mój! Ojcze mój! Rydwanie Izraela i jego jeźdźcze». I już go więcej nie ujrzał. Ująwszy następnie swoje szaty, Elizeusz rozdarł je na dwie części
i podniósł płaszcz Eliasza, który spadł z góry od niego. Wrócił i stanął nad brzegiem Jordanu.
I wziął płaszcz Eliasza, który spadł od niego z góry, i uderzył w wody. Wtedy rzekł: «Gdzie jest Pan, Bóg Eliasza?» I uderzył w wody, a one rozdzieliły się na obydwie strony. Elizeusz zaś przeszedł środkiem.

Księga Psalmów 31(30),20.21.24.

Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, 
którą zachowałeś dla bogobojnych.
Okazujesz ją tym, którzy uciekają się do Ciebie
na oczach ludzi.

Osłaniasz ich Twą obecnością
od spisku mężów,
ukrywasz ich w swoim namiocie
przed swarliwym językiem.

Miłujcie Pana wszyscy,
którzy cześć Mu oddajecie.
Pan chroni wiernych,
a pysznym z nawiązką odpłaca.

Ewangelia wg św. Mateusza 6,1-6.16-18.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.
Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę.
Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa,
aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni to lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę.
Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam: już odebrali swoją nagrodę.
Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz,
aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie».

Św. John Henry Newman

Ci, którzy szukają niewidzialnego Boga, szukają Go w swoich sercach i ukrytych myślach, a nie w hałaśliwych słowach, jakby był daleko od nich. Mają zwyczaj ukrywania się tam, gdzie żadne oko ludzkie ich nie dojrzy. Tam, pokorni i pełni wiary, mogą spotkać Tego, który trzyma się „blisko ich dróg, przy ich łóżkach i który widzi wszelkie ich postępowanie”. A Bóg, „który przenika serca” (Rz 8,27), nagrodzi ich w blasku dnia. Modlitwa w ukryciu, według woli Bożej, jest przechowywana jak skarb w Księdze Życia (Ps 69,29). Być może ta modlitwa wymagała odpowiedzi na ziemi i nie znalazła jej? Być może ten, który ją wypowiedział, zapomniał o niej i świat nigdy jej nie poznał? Ale Bóg zawsze sobie przypomina o niej i w ostatecznym dniu, kiedy księgi zostaną otwarte (Dn 7,10; Ap 20,12), ta modlitwa zostanie odsłonięta i nagrodzona przed całym światem. […]
Wiemy dobrze, że powinniśmy być, w pewnym sensie, na modlitwie i medytacji przez cały dzień (Łk 18,1); ale czy powinniśmy modlić się w pewnych godzinach dnia i w ustalony sposób? Nawet jeśli godziny i dokładne formuły nie są absolutnie niezbędne w prywatnej modlitwie, mogą być jednak dużą pomocą, lub raczej są nam zalecane przez Pana, kiedy mówi: „gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki”. Nawet nasz Zbawiciel miał uprzywilejowane chwile jedności z Bogiem. Jego myśli były służbą bożą, nieustannie ofiarowaną Ojcu, ale czytamy, że „wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić” i „całą noc spędził na modlitwie do Boga” (Mt 14,23; Łk 6,12).
Trzeba nalegać na ten obowiązek respektowania ustalonych chwil osobistej modlitwy, ponieważ wśród trosk i presji życia często mamy skłonność do zaniedbywania jej, a ten obowiązek ma duże większe znaczenie, niż się zazwyczaj sądzi, nawet wśród tych, którzy modlą się regularnie.