Sobota, 11 Lipca

Księga Przysłów 2,1-9.

Synu, jeżeli słowa me przyjmiesz, zachowasz u siebie nakazy,
ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności skłonisz swe serce;
tak, jeśli wezwiesz rozsądek, donośnie przywołasz roztropność;
jeśli szukać jej poczniesz jak srebra i pragnąć jej będziesz jak skarbów –
to bojaźń Pańską zrozumiesz, osiągniesz poznanie Boga.
Bo Pan udziela mądrości, z ust Jego wychodzą – wiedza i roztropność.
On chowa powodzenie dla prawych, opiekę – dla żyjących nienagannie.
On osłania ścieżki prawych, ochrania drogę pobożnych.
Wtedy sprawiedliwość pojmiesz i prawość, i rzetelność – każdą dobrą ścieżkę.

Księga Psalmów 34(33),2-3.4-5.6-7.8-9.10-11.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana,
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością,
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał,
i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych,
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry,
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

Bójcie się Pana wszyscy Jego święci,  
gdyż bogobojni nie zaznają biedy.
Bogacze zubożeli i zaznali głodu,
szukającym Pana niczego nie zabraknie.

Ewangelia wg św. Mateusza 19,27-29.

Piotr powiedział do Jezusa: «Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?»
Jezus zaś rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach, aby sądzić dwanaście szczepów Izraela.
I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne posiądzie na własność.

Czcigodny Pius XII

Jak w minionych wiekach legiony rzymskie przemierzały drogi, aby próbować poddać wszelkie narody cesarskiej władzy Wiecznego Miasta, tak niezliczone zastępy mnichów, których „oręż bojowania nie jest z ciała, lecz posiada moc burzenia” (2Kor 10,4), zostały posłane przez papieża, aby skutecznie głosić pokojowe królestwo Jezusa Chrystusa aż na krańce ziemi – nie mieczem, przemocą czy zbrodnią, ale krzyżem i pługiem, prawdą i miłością.
Wszędzie, gdzie stawiały stopy te oddziały bez broni, składające się głosicieli doktryny chrześcijańskiej, rzemieślników, rolników i nauczycieli nauk ludzkich i boskich, tam zalesione i nieuprawne tereny otwierały się ostrzem pługa, nauka i sztuka wznosiły swoje przybytki. Mieszkańcy, porzucając swoje prymitywne życie, są formowani do relacji społecznych i kultury, a mnisi jawili się im jako żywy przykład światła Ewangelii i cnót. Apostołowie bez liku, których rozpalała boska miłość, przemierzyli nieznane i niebezpieczne regiony Europy, podlali je swoim potem i przelaną krwią, a uspokoiwszy mieszkańców, przynieśli im światło powszechnej prawdy i świętości. […]
Istotnie, nie tylko Anglia, Galia, kraj Batawów, Fryzja, Dania Germania i Skandynawia, ale także liczne kraje słowiańskie szczycą się ewangelizacją przez tych mnichów, których uważają za swoją chwałę i znamienitych założycieli swoich cywilizacji.