Niedziela, 7 Czerwca

Księga Ozeasza 6,3-6.

Poznajmy, dążmy do poznania Pana; Jego przyjście jest pewne jak poranek, jak wczesny deszcz przychodzi On do nas, i jak deszcz późny, co nasyca ziemię.
«Cóż ci mogę uczynić, Efraimie, co pocznę z tobą Judo? Miłość wasza podobna do chmur na świtaniu albo do rosy, która prędko znika.
Dlatego ciosałem cię przez proroków, słowami ust mych pouczałem, a Prawo moje zabłysło jak światło.
Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń».

Księga Psalmów 50(49),1.8.12-13.14-15.

Przemówił Pan, Bóg nad bogami,
i wezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca.
«Nie oskarżam cię za twoje ofiary,
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną».

«Gdybym był głodny, nie mówiłbym ci o tym,
bo do Mnie świat należy i wszystko, co go napełnia.
Czy będę jadł mięso cielców
albo pił krew kozłów?

Składaj Bogu dziękczynną ofiarę,
spełnij swoje śluby wobec Najwyższego.
I  wzywaj Mnie w dniu utrapienia,
wyzwolę ciebie, a ty Mnie uwielbisz».

List do Rzymian 4,18-25.

Bracia: Abraham wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się «ojcem wielu narodów», zgodnie z tym, co było powiedziane: «Takie będzie twoje potomstwo».
I nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że ciało jego jest już obumarłe – miał już prawie sto lat – i że obumarłe jest łono Sary.
I nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu
i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał.
Dlatego też poczytano mu to za sprawiedliwość.
A to, że policzono mu, zostało napisane nie ze względu na niego samego,
ale i ze względu na nas , jako że będzie poczytane i nam, którzy wierzymy w Tego, co wskrzesił z martwych Jezusa, Pana naszego.
On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia.

Ewangelia wg św. Mateusza 9,9-13.

Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim.
Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami.
Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: «Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?»
On, usłyszawszy to, rzekł: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.
Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».

Mikołaj Cabasilas

Chrystus zszedł na ziemie i jako pierwszy powołał tych, którzy nie byli jeszcze powołani, i którzy nigdy nawet o Nim nie myśleli: „Przyszedłem, mówi, powołać grzeszników”. Jeśli szukał także tych, którzy nie potrzebowali go, czego nie uczyni on tym, którzy go wielbią? Jeśli kochał tych, którzy Go nienawidzili, jak zaślubi tych, którzy Go kochają? Tak jak mówi święty Paweł: „Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie” (Rz 5,10).
Zastanówmy się więc jaka jest nasza modlitwa. Nie jesteśmy godni, by otrzymać to, o co mogą prosić i co otrzymują przyjaciele, ale to, co należy się krnąbrnym sługom oraz dłużnikom. Nie wzywamy naszego Pana, aby przyznał nam wynagrodzenie lub uznanie, ale aby zmiłował się nad nami. Kto inny niż dłużnicy może prosić Chrystusa, przyjaciela ludzi, o miłosierdzie, przebaczenie czy też odpuszczenie grzechów oraz nie wychodzić z pustymi rękoma z tej modlitwy, ponieważ „nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają”. Skoro pozwolono, aby ludzie wznosili ku Bogu głos, prosząc o Jego łaskę, to może być to tylko głos wynikający z potrzeby miłosierdzia, głos grzeszników.
Wzywajmy więc Boga nie tylko ustami, ale przez swoje pragnienia oraz myśli, aby uleczyć to wszystko, co zostało zniszczone przez grzech, jedynym lekarstwem mogącym nam pomóc, gdyż „nie ma w żadnym innym zbawienia, mówi Pismo, w którym moglibyśmy być zbawieni”.