Piątek, 18 Września

Księga Mądrości 4,7-15.

Sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek.
Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy:
sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości – życie nieskalane.
Ponieważ spodobał się Bogu, został umiłowany, a żyjąc wśród grzeszników, został przeniesiony.
Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli albo ułuda nie uwiodła duszy,
bo urok marności przesłania dobro, a burza namiętności mąci prawy umysł.
Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele.
Dusza jego podobała się Bogu, dlatego pośpiesznie uszła spośród nieprawości. A ludzie patrzyli i nie pojmowali ani sobie tego nie wzięli do serca,
że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi, i o świętych Jego staranie.

Księga Psalmów 148(147),1-2.11-13a.13c-14.

Chwalcie Pana z niebios,
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie,
chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Królowie ziemscy i wszystkie narody,
władcy i wszyscy sędziowie ziemi,
młodzieńcy i dziewczęta,
starcy i dzieci.

Niech imię Pana wychwalają,
bo tylko Jego imię jest wzniosłe.
Majestat Jego ponad ziemią i niebem
On pomnaża potęgę swojego ludu.
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych,
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

Ewangelia wg św. Łukasza 2,41-52.

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy.
Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym.
Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego rodzice.
Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi.
Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.
Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.
Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».
Lecz On im odpowiedział: «Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?»
Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.
Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.
Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga, i u ludzi.

Św. Jan Paweł II

Nieomalże natychmiast po narodzeniu Jezusa, nieuzasadniony gniew, który zagrażał Jego życiu, uderzył także w tyle innych rodzin, powodując śmierć Świętych Młodzianków. Przywołując to straszne wydarzenie, którego doświadczył Syn Boży i jego rówieśnicy, Kościół czuje się wezwany do modlitwy za rodziny, którym grozi niebezpieczeństwo, czy to z wewnątrz, czy z zewnątrz. Święta Rodzina z Nazaretu jest dla nas nieustającym wyzwaniem, które zmusza nas do zgłębiania tajemnicy „domowego Kościoła” i każdej ludzkiej rodziny. Jest dla nas bodźcem, który zachęca nas do modlitwy za rodziny i z rodzinami oraz do dzielenia tego, co stanowi dla nich radości i nadzieje, ale również troski i zmartwienia.

Tak naprawdę doświadczenie rodziny powinno stać się codziennym ofiarowaniem, jak święta ofiara, dar miły Bogu. To samo pokazuje nam ewangeliczny opis ofiarowania Jezusa w świątyni. Jezus „światłość na oświecenie pogan”, ale także „znak, któremu będą się sprzeciwiać” (Łk 2,32.34) chce przyjąć to ofiarowanie każdej rodziny, tak jak przyjmuje chleb i wino w Eucharystii. On chce zjednoczyć w przeznaczonych na przeistoczenie chlebie i winie te ludzkie nadzieje i radości, ale również nieuniknione cierpienia i troski właściwe dla życia każdej rodziny, włączając je w misterium swojego Ciała i swojej Krwi. Następnie daje to Ciało i tę Krew w Komunii jako źródło duchowej siły, nie tylko dla pojedynczych osób, ale także dla całych rodzin.

Niech Święta Rodzina z Nazaretu pomoże nam zrozumieć jeszcze głębiej powołanie każdej rodziny, której godność i świętość wywodzi się od Chrystusa.