Czwartek, 25 Czerwca

Druga Księga Królewska 24,8-17.

W chwili objęcia rządów Jojakin miał osiemnaście lat, a panował w Jerozolimie trzy miesiące. Matka jego miała na imię Nechuszta i była córką Elnatana z Jerozolimy.
Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, zupełnie jak jego ojciec.
W owym czasie słudzy Nabuchodonozora, króla babilońskiego, wyruszyli przeciw Jerozolimie i oblegli miasto.
Nabuchodonozor, król babiloński, stanął pod miastem, podczas gdy słudzy jego oblegali je.
Wtedy Jojakin, król judzki, wyszedł ku królowi babilońskiemu wraz ze swoją matką, swymi sługami, książętami i dworzanami. A król babiloński zabrał go w ósmym roku swego panowania.
Zabrał stamtąd również wszystkie skarby świątyni Pańskiej i skarby pałacu królewskiego. Połamał wszystkie przedmioty złote, które wykonał Salomon, król izraelski, dla świątyni Pańskiej – tak jak Pan przepowiedział.
I uprowadził na wygnanie całą Jerozolimę, mianowicie wszystkich książąt i wszystkich dzielnych wojowników, dziesięć tysięcy wziętych do niewoli, oraz wszystkich kowali i ślusarzy. Pozostała jedynie najuboższa ludność kraju.
Uprowadził też Jojakina do Babilonu. Także matkę króla, żony króla, jego dworzan i możnych kraju uprowadził z Jerozolimy do Babilonu.
Wszystkich ludzi znacznych w liczbie siedmiu tysięcy, kowali i ślusarzy w liczbie tysiąca, wszystkich wojowników król babiloński uprowadził na wygnanie do Babilonu.
W jego zaś miejsce król babiloński ustanowił królem jego stryja, Mattaniasza, zmieniając jego imię na Sedecjasz.

Księga Psalmów 79(78),1-2.3-5.8.9.

Boże, poganie wtargnęli do Twego dziedzictwa,
zbezcześcili Twój święty przybytek,
Jeruzalem obrócili w ruiny.
Ciała sług Twoich wydali na pastwę ptaków z nieba,
zwierzętom ziemskim ciała Twoich wiernych.

Ich krew rozlali, jak wodę, wokół Jeruzalem
i nie było komu ich pogrzebać.
Przedmiotem wzgardy staliśmy się dla sąsiadów,
igraszką i pośmiewiskiem dla otoczenia.

Jak długo, Panie?
Czy wiecznie będziesz się gniewał?
A Twoja zapalczywość płonąć będzie jak ogień?
Nie pamiętaj nam win przodków naszych,
niech szybko nas spotka Twoje zmiłowanie,
gdyż bardzo jesteśmy słabi.

Wspomóż nas, Boże nasz Zbawco,
dla chwały Twojego imienia;
wyzwól nas i odpuść nam grzechy
przez wzgląd na swoje imię.

Ewangelia wg św. Mateusza 7,21-29.

Jezus powiedział do swoich uczniów:«Nie każdy, kto mówi Mi: „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.
Wielu powie Mi w owym dniu: „Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?”
Wtedy oświadczę im: „Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości”.
Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale.
Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony.
Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku.
Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki».
Gdy Jezus dokończył tych mów, tłumy zdumiewały się Jego nauką.
Uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie tak jak ich uczeni w Piśmie.

Św. Jan Maria Vianney

Ludzie światowi, aby zwolnić się z wysiłku dążenia do świętości – co bez wątpienia zbytnio przeszkadzałoby im w ich stylu życia – chcą was przekonać, że aby być świętymi, trzeba dokonywać spektakularnych czynów, oddawać się niezwykłym praktykom pobożności, poddawać się wielkim wyrzeczeniom, często pościć, opuścić świat, by udać się na pustynię i spędzać tam dni i noce na modlitwie. Z pewnością jest to bardzo dobre, jest to droga, którą podążało wielu świętych; ale nie jest to tym, czego Bóg wymaga od wszystkich.
Nie, nie tego wymaga od nas nasza święta religia; wręcz przeciwnie, mówi nam: „Podnieście oczy ku niebu i zobaczcie, czy wszyscy ci, którzy zajmują w nim pierwsze miejsca, dokonali cudownych rzeczy. Gdzie są cuda Najświętszej Dziewicy, św. Jana Chrzciciela, św. Józefa?” Posłuchajcie: sam Jezus Chrystus mówi, że wielu w dniu sądu zawoła: „Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu; czyż nie wypędzaliśmy demonów i nie czyniliśmy cudów?” (Mt 7,22) „Odejdźcie ode mnie, wy, którzy czynicie nieprawość – odpowie im Sprawiedliwy Sędzia – cóż! Rozkazywaliście morzu, a nie umieliście rozkazywać swoim namiętnościom? Wypędzaliście opętanych przez demona, a nie przestrzegaliście moich przykazań? Idźcie, nędznicy, do ognia wiecznego; uczyniliście wielkie rzeczy, a nie zrobiliście nic, by się zbawić i zasłużyć na moją miłość”.
Widzicie zatem, że świętość nie polega na czynieniu wielkich rzeczy, ale za wiernym zachowywaniu przykazań Bożych i wypełnianiu swoich obowiązków stanu tam, gdzie dobry Bóg nas postawił.