Piątek, 2 Października

Księga Wyjścia 23,20-23.

Tak mówi Pan: «Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem.
Szanuj go i bądź uważny na jego słowa. Nie sprzeciwiaj się mu w niczym, gdyż nie przebaczy waszych przewinień, bo imię moje jest w nim.
Jeśli będziesz wiernie słuchał jego głosu i wykonywał to wszystko, co ci polecam, będę nieprzyjacielem twoich nieprzyjaciół i będę odnosił się wrogo do odnoszących się tak do ciebie.
Mój anioł poprzedzi cię i zaprowadzi do Amoryty, Chetyty, Peryzzyty, Kananejczyka, Chiwwity, Jebusyty, i Ja ich wygładzę».

Księga Psalmów 91(90),1-2.3-4.5-6.10-11.

Kto się w opiekę oddał Najwyższemu
i mieszka w cieniu Wszechmocnego,
mówi do Pana: «Tyś moją ucieczką i twierdzą,
Boże mój, któremu ufam».

Bo On sam cię wyzwoli z sideł myśliwego
i od słowa niosącego zgubę.
Okryje cię swymi piórami
pod Jego skrzydła się schronisz;

Wierność Jego jest puklerzem i tarczą;
nie ulękniesz się strachu nocnego.
Ani strzały za dnia lecącej,
ani zarazy, co skrada się w mroku,
ani moru niszczącego w południe.

Nie przystąpi do ciebie niedola,
a cios nie dosięgnie twego namiotu.
Bo rozkazał swoim aniołom,
aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.

Ewangelia wg św. Mateusza 18,1-5.10.

W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?»
On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł:
«Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim.
I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.
Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie».

Św. Bernard z Clairvaux

„Bo swoim aniołom dał rozkaz o tobie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach” (Ps 90, 11). Jakiż respekt to słowo powinno w tobie wzbudzić, do jakiego zapału i ufności cię zachęcić! Respekt ze względu na ich obecność, zapał ze względu na ich życzliwość i ufność ze względu na ich czujność. One są przy twoim boku, nie tylko z tobą, ale i dla ciebie. Są obecne, aby cię chronić i wspierać. Jak się odwdzięczysz Panu za to, co ci dał? (Ps 115, 3). Tylko jemu jedynemu trzeba oddać chwałę i cześć za pomoc; bo to On im tak rozkazał. „Wszelki dar doskonały” (Jk 1, 17) może pochodzić tylko od Niego. Ale to nie znaczy, że nie można wyrazić uznania aniołom, ze względu na miłość, z jaką są posłuszni i ze względu na potrzebę ich pomocy.

Bądźmy zatem pełni szacunku i uznania za ich wielką czujność; kochajmy je w zamian i czcijmy tyle, ile możemy i powinniśmy. W Bogu kochajmy jego anioły, świadomi, że kiedyś będziemy współdziedzicami, ale teraz Ojciec każe im być naszymi przewodnikami i nauczycielami. Bo „obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi”, nawet jeśli nie wydaje się to teraz takie oczywiste (1 J 3, 2), skoro jesteśmy poddani zarządcom i wychowawcom i w niczym nie wydajemy się różnić od sług.

Jednakże nawet jeśli jesteśmy mali i długa droga jest przed nami, czego mielibyśmy się obawiać pod taką opieką? Aniołowie są wierni, mądrzy i potężni, czego mielibyśmy się obawiać? Idźmy jedynie za nimi, zwiążmy się z nimi przyjaźnią, a pozostaniemy pod opieką Boga Niebieskiego.